مقامات تهران از سویی معادن طلا، مس، سرب و روی و… آذربایجان را غارت می کنند و از سوی دیگر به واسطه سیستم مرکزگرا و فارسگرای ایران، اختیارات آذربایجان را سلب کرده و تمام تصمیمات را در تهران گرفته، به آذربایجان دیکته می کنند، اما با کمال پررویی می گویند آذربایجان نباید از تهران انتظاری داشته باشد!
روز یکشنبه احمد وحیدی وزیر کشور، در تبریز گفت: «مدیران دستگاههای اجرایی استان آذربایجان شرقی با خلاقیت و ابتکار عمل خود زمینههای رشد و توسعه را فراهم کرده و از دل بستن به تهران و اعتبارات محدود مالی آن اجتناب کنند!»
روز چهارشنبه نیز محسن رضایی، معاون اقتصادی رئیسی در اعتراف به پسرفت اقتصادی تبریز و آذربایجان گفت: «اگر به ۱۰ سال اخیر نگاه کنید خواهید دید که آذربایجان با سرمایهگذاری منفی جلو رفته است؟ آیا این شایسته آذربایجان است؟ در آذربایجان باید دهها میلیارد سرمایهگذاری کنیم.»
این دو اظهارنظر مقامات تهران به تنهایی برای اثبات استعمار آذربایجان توسط تهران کافی است. برای درک میزان وقاحت و پررویی مسئولان تهران باید به این دو سوال پاسخ داد.
۱-آیا آذربایجان احتیاجی به کمک تهران دارد؟ پاسخ را از زبان مسئولان آذربایجان بشنوید:
هفته گذشته مسعود پزشکیان نماینده تبریز گفت: «کل اعتبار آذربایجان شرقی در بودجه(امسال)، هزار میلیارد تومان است ولی حتی ۵۰۰ میلیارد تومان آن را هم نمی دهند.» این در حالیست که به گفته استاندار سابق آذربایجان شرقی، «روزانه به میزان ۵۰ میلیارد تومان کنسانتره مس از معدنسونگون ورزقان به کرمان میرود.» به بیان دیگر کل بودجه ای که تهران به آذربایجان شرقی می دهد معادل تنها ۱۰ روز تولید معدن مس سونگون آذربایجان است که توسط حکومت فارسگرای ایران غارت می شود.
۲-آیا آذربایجان برای تصمیم گیری درباره امورات خود اختیاری دارد؟ پاسخ را از زبان مسئولان آذربایجان بشنوید:
هفته گذشته، عابدین خرّم استاندار سپاهی آذربایجانشرقی، در اعتراض به بی اختیاربودن استانداران و تمرگزایی تمام تصمیمات در تهران، گفت: پروژههای عمرانی ملی، صددرصد در اختیار وزارتخانههاست و در حالی که مسائل و مشکلات این پروژهها متوجه استانداریها و دستگاههای استانی است؛ هیچ اختیاری به استانها درخصوص این پروژهها داده نشده است.
در آبانماه ۱۳۹۸ هم محمدرضا پورمحمدی استاندار سابق آذربایجانشرقی، ضمن اعتراف به بی اختیار بودن استانداران و گرفته شدن تمام تصمیمات در تهران گفته بود: ۸۵ درصد بودجه در اختیار وزارتخانههاست و ما اینجا بیشتر “کارپرداز” هستیم!