از دیدگاه بسیاری از نهادهای بینالمللی و کارشناسان ایرانی، حکومت جمهوری اسلامی ایران طی بیست سال گذشته با اقداماتی مانند تشکیل و تجهیز گروههای شبهنظامی، حملات موشکی، سرکوب جنبش مردمی، تاثیرگذاری بر روند انتخابات و ممانعت از تشکیل دولت در امور داخلی عراق دخالت مستقیم و از ایجاد ثبات در این کشور جلوگیری کرده است.
یکی از مهمترین نگرانیهای جامعه عراق از احزاب و شخصیتهای سیاسی شیعه، سنی، کرد و ترکمن و غیره گرفته تا علما و مراجع دینی و مذهبی حتی شیعیان، نهادهای نظامی و امنیتی مانند ارتش و پلیس و مقامهای اداری و دیپلماتیک و پارلمانی طی چهار پنج سال گذشته فعالیت شبهنظامیان وابسته به ایران در کشورشان بوده است.
برخلاف ادعای تهران و متحدانش، گروه حشدالشعبی نه به منظور مبارزه با داعش، بلکه برای تحکیم حضور نظامی ایران در عراق تشکیل شده و بخشی از استراتژی منطقهای ایران است که از سه دهه پیش تاکنون با محوریت نیروی قدس سپاه پاسداران در عراق، لبنان، سوریه، یمن و غیره پیگیری میشود.
اینفرصتی بود تا همانند حزبالله لبنان، در عراق یمن، سوریه نیز نیروی مسلح مذهبی وابسته به خود و خارج از چارچوب ارتشهای این کشور را تشکیل دهد. همانطور که در ابتدای برقراری حکومت جمهوری اسلامی، نیروی ایدئولوژیک سپاه پاسداران به موازات ارتش رسمی این کشور تاسیس شد.
در همین راستا، دولت نوری المالکی که وابسته به ایران بود، لشکر ۳۰ هزار نفری ارتش عراق در موصل را از مقابل با داعش بازداشت تا این شهر ۴ میلیونی همراه با ۲۰ میلیارد دلار اسلحه و خزانه بانکها و میلیاردها دلار پول نقد و طلا و جواهر و اشیای عتیقه به دست این گروه تروریستی بیافتد. داعش طی چند روز حدود نیمی از خاک عراق را اشغال کرد، بدون اینکه با مزاحمت نیروی هوایی این کشور مواجه شود.