چهارم آذرماه سالروز درگذشت یکی از مردان بزرگ علم و ادب ایران زمین جبار باغچه بان است، معلمی دلسوز و فداکار که با تاسیس مراکز آموزشی ویژه کودکان ناشنوا، دنیای سکوت این کودکان را در هم تنید و برای همیشه یاد و نام خود را ماندگار کرد.
به پاسداشت آموزگار دنیای سکوت؛ جبار باغچه بان در یکی از روزهای سال 1264 هجری شمسی در شهر ایروان قفقاز، کودکی چشم به جهان گشود که نامش را جبار گذاشتند. جد او رضا از اهالی تبریز بود و پدرش عسکر، در شهر ایروان به شغل معماری و قنادی روزگار می گذراند و در نقل داستان های کهن و اشعار شاهنامه تبحر داشت.
مادربزرگش، زنی با کفایت و طبیب محل و شاعر بود. این دو، نقش مهمی در پرورش استعدادهای هنری و خلاقیت جبار داشتند. طولی نکشید که این استعدادهای هنری و خلاقیت ها، باغچه بان را به مرحله ای از کمال و دانایی رساند و باعث شد که اندیشمندان و دانشمندان بزرگ دنیا، به تحسین و تکریم او بپردازند.
* دوران تحصیل
تحصیلات جبار باغچه بان به شیوه سنتی و مکتبخانه ای بود و ضمن آموزش در مکتب خانه، در کنار پدر کار می کرد. در پانزده سالگی با مختصر سوادی که داشت، مجبور به ترک تحصیل شد و برای گذران زندگی، مدتی به قنادی و بنایی پرداخت. سرانجام جبار به دنبال تکمیل تحصیلات خود رفت و پس از مدتی، در مدرسه ای که در ایروان به سبک جدید راه اندازی شده بود، به معلمی پذیرفته شد. او از خبرنگاران روزنامه های قفقاز و از فکاهی نویسان نیز به شمار می آمد.