هنرمند تبریزی خشکی دریاچه ارومیه را به مفهوم پاک شدن بخشی از خاطرات خیل عظیمی از مردم ایران دانسته و گفت: خشکی دریاچه، بخار شدن آب و به جا ماندن نمک نیست، بلکه از بین رفتن بخشی از هویت انسان است.
به گزارش ترجمان صبح، به بهانه برگزاری نمایشگاه عکس «کدخدایان دریاچه» در کشتی مداین در اسکله دریاچه ارومیه، پای صحبتهای لیلا صبوری، هنرمند عکاس تبریزی نشستیم:
* اجازه بدهید در ابتدا کمی بیشتر با لیلا صبوری آشنا شویم:
– انسان شناسی حوزه مورد علاقه من است. دیدن، حرف زدن با آدمها و شناخت آنها. دوربینی داشتم و با آن برای کارهای پژوهشی ام، سند جمع می کردم. کم کم عکاسی و تفاوت آن با گرفتن یک عکس صرف برایم معنادار شد، بخش پژوهش عکاسی اندازه دانستن تکنیک و داشتن نگاه عکاسانه برایم مورد اهمیت است. از حمایت های پاشا هادیان هم برای برگزاری این نمایشگاه سپاسگزارم که از او بسیار آموخته ام.
* چطور شد مجموعه ای تهیه کردید که در کشتی به خاک نشسته دریاچه ارومیه به نمایش گذارده شود؟
– خاطره هایی از بندر شرفخانه و کشتی هایش از دوران کودکیم دارم. جای خالی دریا برای من به عمق خاطره ها و لحظه هایی است که از دریا داشته ام. در خشک شدن دریا برایم نکته دارای اهمیت احساس ادمها بودند. اینکه ما با این دریا زیسته ایم. خاطره داریم. بخشی از ما شده است. می خواستم دریا دوباره ناخداهایش را ببیند. نباید همدیگر را گم کنیم. انسانها بدون طبیعت و بدون همدیگر و همدلی تنها هستند. این نمایشگاه تلاش من برای یادآوری است.