دارالفنون تبریز یا «مدرسه مظفری-مظفریه» دومین مدرسه آموزش عالی در تاریخ معاصر ایران محسوب میشود که در عصر ناصرالدین شاه و دوران ولایتعهدی مظفرالدین میرزا، به سبک دارالفنون تهران، به سال ۱۲۹۰ هجری قمری (۱۸۷۳ میلادی) در تبریز تأسیس گردید. علاوه بر فارسی و دیگر زبانها، زبان تورکی نیز یکی از زبانهای آموزشی این مدرسه بود.
مدرسه مظفریه از جمله مدارسی بود که به همراه دیگر مدارس تبریز (مدرسه مموریال آمریکایی، مدرسه ادبیه و…)، #زبان_تورکی یکی از زبانهای آموزشی آن بود. آموزش زبان تورکی و همچنین تحصیل به زبان تورکی به پیشنهاد و فرمان ناصرالدین شاه قاجار و مظفرالدین میرزای ولیعهد در دستور کار سیستم آموزشی این مدارس قرار داشت. اما متاسفانه پس از استقرار رژیم فارسمحور مشروطه به مرور اهمیت خود را از دست داد. و پس از روی کار آمدن رژیم ضد تورک پهلوی نیز آموزش زبان تورکی بکل از سیستم آموزشی این مدارس خارج گردید.
پ.ن: حال پرسش این است که آیا پادشاهی که به قول برخی از حضرات، احمق، عیاش، زن باره، هوسران و … بوده به تورکان ایران ظلم کرده اند یا سلسله پهلوی و رضاخان پدرسوخته؟
این مهتر اصطبل های سفارت هلند و عوامل پشت پرده آن نه تنها به تورکان کشور ظلم کرد بلکه هویت، تاریخ و فرهنگ آنان را به کلی انکار نمود. در این برهه بجز ائتنیک فارس به همگی ملل یا ائتنیکهای غیرفارس و خصوصا تورکان #ظلم و #ستم_ملی اعمال شد. اگر ناصرالدین شاه به دست میرزا رضای کرمانی از شاگردان فراماسون اعظم سید جماالدین اسدآبادی ترور نمیگشت، اگر جنبش مشروطهی مورد حمایت انگلیس توسط سفارت آن کشور و به دست امثال سید حسن تقی زاده فراماسون و انجمن غیبی تبریز متشکل از سوسیال دموکرات ها و گرجی ها و داشناق ها، قاجاریه را مورد هجوم حملات مسلحانه و تروریستی امثال حیدر خان عموغلوها قرار نمیدادند؛ از صد و پنجاه سالِ پیش زبان تورکی در این جغرافیا به زبانی رسمی و سراسری تبدیل شده بود.
با تکرار مکرارت، نوشتهها، تحقیر و توهین های تاریخ نگاری پان ایرانیستی چیزی عاید ما نخواهد شد بلکه بایستی تحقیقات و پژوهشهای عمیق انجام داد. و سپس سخنان و مطالب مستند و تازهای برای افکار عمومی و نسلهای آینده ارائه نمود تا بلکه آنان را از این شست و سوی ذهنی که تاریخ نگاری ایدئولوژیک، مسموم و جعلی پان ایرانیستها با تکرار صد و اندی سالهی مکرر توسط مدارس، دانشگاه ها، تلویزیون و مطبوعات به وجود آورده نجات داد.
سعید مینایی