چپاول بی حد و حصر آب های زیرمینی بزرگترین فاجعه زیست محیطی را برای دشت های همدان به ارمغان آورده است و دشت های استان در اعتراضی بی صدا به این بی مهری ها، سفره دل باز کردند و دهان به گلایه گشودند تا اینک شاهد فروچاله ها در پایتخت تاریخ و تمدن ایران باشیم.
به گزارش ایرنا، رگ های خشک و بی جان زمین، نشانی از زخم به جا مانده از تلاش غارتگران آب برای سرقت این مایه حیاتی دارد؛ تا جایی که زمین، تنها راه برای حفظ اندک مایه حیاتی باقی مانده را پناه دادن آن در عمق زمین و فرسنگ ها دورتر از دسترس انسان می بیند.
پیشینیان و موی سپید کرده ها به خوبی به یاد دارند که روزی برای دسترسی به آب، نیاز به کندن چاه های عمیق نبود بلکه با یک تا 2 متر حفر گودال هم می شد به آب رسید؛ اما چشم طمع بشر به این مایع حیاتی و برداشت بی رویه و بدون نظارت آن، تخریب دشت ها و بیابانی شدن زمین را موجب شد و در تداوم دست اندازی به این منابع خدادادی، چهره طبیعت نیز به نشانه اعتراض به قدرنشناسی انسان، تهی از زیبایی و سرسبزی شد.
با وجود فریادهای بی صدای زمین، بشر بی توجه به این زنگ خطرها و هشدارها همچنان به غارت بی حد و حصر از این منبع خدادادی ادامه داد و ثمره این بی توجهی و بی برنامه گی در برداشت از آب های زیر زمینی، فرو نشست زمین و پدید آمدن فروچاله هایی بزرگ و عمیق در دشت های فامنین، کبودرآهنگ و قهاوند بود به طوری که به گفته کارشناسان زمین شناسی، مشابه فروچاله های دشت کبودرآهنگ از نظر عمق و بزرگی در کشور دیده نشده است.