کفش تبریز لنگ لنگان میرود/ رکود و مهمانان ناخوانده در بازار
همچون بیشتر صنایع کشور، صنعت کفش تبریز نیز مهمانانی به نام کفش های چینی و ترکیه ای دارد که کیفیت آنها کمتر از مشابه وطنی است ولی بازار را از میزبان ربوده اند.
کفش صنعتی است که کارگران و تولید کنندههای زیادی را از زمان های قدیم تا به امروز در شهر تبریز و حومه اش به خود مشغول کرده و نان سر سفره شان آورده است، اما این روزها حال این صنعت و وضعیت اکثر کارگران و تولید کنندشان آن طور که باید خوب نیست و دخل و خرجشان باهم جور در نمی آید. اکثر تولیدی ها به دلیل نبود تقاضا و عدم اطمینان از آینده بازار با ظرفیت کمتر از حد خود کار می کنند و دود این امر در درجه اول به چشم کارگر می رود، چرا که روال دستمزد در این صنعت بر اساس جفت مزدی بوده و مستقیما با میزان تولید ارتباط دارد ، یعنی هرچقدر میزان تولید کم باشد در آمد کارگران نیز کم تر می شود. کارگرانی که اکثرا بدون بیمه و دیگر مزایای پیش بینی شده در قانون کار کشور، با دستمزدهایی حداقلی کار می کنند و طبیعی است که در تامین مایحتاج زندگیشان با چنین وضعیتی به مشکل برمی خورد.
در این خصوص مجید کارگر ۴۱ ساله کفاشی در گفتگو با خبرنگار مهر از کم بودن دستمزدها در شهر تبریز گله می کند و می گوید: متاسفانه دستمزدها در تبریز حداقل ۶۰ درصد از تهران، کم تر است، برای مثال پستاهایی (رویه های کفش) که در تهران برای آن هفت هزار تومان دستمزد تعیین می شود، در تبریز همان پستاها را با قیمت سه هزار و ۳۰۰ تومان یا کم تر کار می کنند و با این وجود پرداختها به صورت نقدی نیست و کارگران در بیشتر تولیدی ها قسمتی از حقوق خود را دریافت می کنند و بقیه نیز می ماند تا در آخر سال تسویه شود و آن موقع نیز با چک های مدت دار روبرو می شوند.