پس از اشغال کلبهجر توسط ارامنه در اوایل فروردین ۱۳۷۲، ۷۳ نفر از اهالی روستای باشلی بئل که حدود ۲۰۰۰ نفر جمعیت داشت نتوانستند به موقع خانه و کاشانه خود را ترک کنند و برای در امان ماندن در برابر دشمن به کوه پناه بردند.
آنها موفق شدند تنها ۱۸ روز در غارها مخفیانه زندگی کنند. در ۱۸ آوریل، ارمنی ها به غاری که در آنجا پناه گرفته بودند، حمله کردند و در نتیجه ۱۴ نفر از ساکنان این شهر گروگان گرفته و ۱۸ نفر کشته شدند. ۳۰ نفر باقی مانده نیز به پنهان شدن ادامه داده و به غار های دیگر پناه بردند. پس از ۱۱۳ روز، در ۱۷ ژوئیه، آنها پناهگاه را ترک کردند و توانستند از طریق جاده های کوهستانی مخفی از محاصره ارتش ارمنستان فرار کنند.
در مراسمی که در تاریخ ۲ آوریل سال ۲۰١۴ در رابطه با بیست و یکمین سال اشغال کلبجر برپا شده بود گروهی از نمایندگان و اهالی آن بخش از آذربایجان پیامی پیرامون فاجعه کلبجر به شورای امنیت سازمان ملل متحد ارسال کردند. در این پیام، جنایات نیروهای ارمنی و ارتش ارمنستان در روستاهای چای قووشان و آغدابان در تاریخ ۸ آوریل سال ١٩٩۲ و در روستای باشلی بئل در ماه آوریل سال ١٩٩٣ بعنوان موارد نسلکشی توصیف شده که از جانب جنایتکاران ارمنی علیه ملت آذربایجان به وقوع پیوسته است.
- دیدار استاندار آذربایجان غربی با نماینده ارامنه تهران در سالروز قتل عام ملت تورک توسط ارامنه
- قتل عام مردم خوجالی در قره باغ