رژیم ایران یک دیکتاتوری فاشیستی است که به‌طور سیستماتیک زبان‌های غیر فارسی را سرکوب می‌کند. میلیون‌ها ترک، عرب، کرد و بلوچ در ایران مجبور به کنار گذاشتن زبان مادری خود هستند. از کلاس اول، کودکان از هویت زبانی خود محروم می‌شوند و مجبورند تمام دروس را به فارسی بیاموزند، درحالی‌که در سیستمی گرفتار شده‌اند که برای نابودی فرهنگ آن‌ها طراحی شده است. این یک تبعیض نژادی و نقض آشکار حقوق بشر است.

۱. اصل ۱۵ قانون اساسی ایران صراحتاً آموزش به زبان‌های اقلیت را مجاز می‌داند، اما رژیم از اجرای آن خودداری می‌کند.
۲. ملی‌گرایان نژاد پرست فارسی‌زبان آشکارا از این ظلم حمایت می‌کنند، زیرا می‌ترسند که اعطای حقوق زبانی به دیگران سلطه آن‌ها را تضعیف کند.
۳. این یک نسل‌کشی زبانی است، تلاشی عمدی برای حذف فرهنگ‌های غیر فارسی.
۴. وادار کردن یک کودک به کنار گذاشتن زبان مادری خود از ابتدای تحصیل، سوءاستفاده روانی است که آن‌ها را در مدرسه و زندگی دچار ضعف و عقب‌ماندگی می‌کند.

در مقابل، در فیلیپین، کشوری با بیش از ۱۳۰ زبان مختلف، دولت به جای سرکوب، از تنوع زبانی حمایت می‌کند.
• ۱۹ زبان محلی به‌طور رسمی در آموزش ابتدایی استفاده می‌شوند.
• کودکان مدرسه را با زبان مادری خود آغاز می‌کنند و سپس به زبان انگلیسی می‌پردازند.
• هیچ گروه قومی مجبور به کنار گذاشتن زبان خود برای اولویت دادن به زبان دیگر نیست.

ترک‌ها، کردها، عرب‌ها و دیگر اقوام تحت ستم در ایران باید برای حق تحصیل به زبان مادری خود مبارزه کنند. کشوری که از زبان‌های مردم خود وحشت دارد، کشوری است که بر سرکوب و دروغ بنا شده است. سلطه فارسی باید پایان یابد.