آیا اسراییل غافلگیر شد؟
در دوران دبیرستان دبیر آمادگی دفاعی ما میگفتند که در دنیا پنج سیستم اطلاعاتی وجود دارد که سطح شان از بقیه کشورها با اختلاف بالاتر هست:
شوروی، آمریکا، اسراییل، بریتانیا (انگلیس) و ایران/
با فرض درست بودن این حرف که البته قریب به واقعیت است، میتوان چین را هم به این پنج تا اضافه کرد و نیز فرانسه عضودائم شورای امنیت را، و طی سالهای اخیر تورکیه را.
کشورهای فوق با توجه به جایگاه شان، تقریبا اتفاقات همه جهان را رصد میکنند که حتی شامل دوستان خود هم میشود.
حال فرض کنیم موساد دچار غرور بوده و فکر چنین عملیاتی را نمیکرده و غافلگیر شده است، بقیه کشورها چطور؟
آمریکایی که کوچکترین محمولههای تسلیحاتی ایران به یمن را هم رصد میکند و کمتر نقل و انتقال تسلیحاتی در دنیا وجود دارد که سیستمهای اطلاعاتی کشورهای فوق از آن بیخبر باشند، چطور میشود باور کرد که خرید و نقل و انتقال قطعات الکترونیکی دهها هزار موشک و راکت هدایت شونده حماس از رصد این سیستمها دورمانده باشد؟
چطور میشود باور کرد که ایران و تورکیه و حتی برخی کشورهای عربی در داخل کادر رهبری یا حداقل رهبران میانی حماس نفر(جاسوس) نداشته باشند؟ بقیه کشورهای ذکر شده در بالا هم همچنین.
در دیالوگی در فلیم سریع و خشن میگوید: مکان فلانی را پیدا کردم، رفیقش میگوید او را فقط زمانی میتوان پیدا کرد که خودش بخواهد پیدایش کنی، پس مواظب باش که منتظر توست.
حال همزمان همه این سیستمهای اطلاعاتی ذکر شده را زمانی میتوان غافلگیر کرد که خودشان بخواهند غافلگیر شوند.
در یکماه مانده به آغاز جنگ اوکراین، غرب روزانه دهها بار اعلام میکرد که: روسیه به اوکراین حمله خواهد کرد و انکارهای مداوم روسیه تغییری در این موضوع ایجاد نمیکرد. چرا که اطلاعات رسیده از جاسوسان این موضوع را تایید میکرد و نتیجه جلوی چشم است. پس اگر غرب در سیستم روسیه آنقدر جاسوس دارد که به این صراحت حرف از حتمی بودن حمله روسیه میزد، مطمئناً در داخل حماس هم چنین نیروهایی دارد. یعنی احتمال غافلگیر شدنشان نزدیک به صفر است.
آخرین باری که به صورت عمده غرب خودش را به غافلگیری زد، یازده سپتامبر2001 بود و حوادث بزرگ بعد از آن را همه به یاد داریم.
حال پشت پرده این تظاهر به غافلگیری چیست و چه حوادثی را به دنبال خواهد داشت؟ را در نوشتههای بعدی عرض خواهم کرد.
همچنین دلایل تظاهر به غافلگیری بقیه کشورهای ذکر شده را هم تحلیل خواهم کرد.
نویسنده: ذکریا حاتمی