اهداف حکومتهای توتالیتر مانند ایران و چین از اعدام انسانها چیست؟ – سردبیر
در اردیبهشت ماه امسال سازمان عفوبینالملل اعلام کرد رژیم جمهوری اسلامی ایران در سال ۲۰۲۲ میلادی دستکم ۵۷۶ نفر را اعدام کرده است که نسبت به سال قبل از آن رشد چشمگیری داشته است. این سازمان تعداد اعدام شدگان سال ۲۰۲۱ میلادی در ایران را حداقل ۳۱۴ نفر اعلام کرده بود.
به گزارش عفوبینالملل، ۷۰ درصد اعدامهای منطقه خاورمیانه و شمال آفریقا در سال ۲۰۲۲ در ایران صورت گرفته است و ایران پس از چین بیشترین آمار اعدام های جهان را دارد. اطلاعات رسمی مربوط به اعدام ها در چین در دسترس نیست ولی عفو بین الملل آنرا هزاران نفر برآورد می کند.
اهداف حکومتهای توتالیتر مانند ایران و چین از اعدام انسانها شامل موارد زیر میشود:
۱-سرکوب مخالفان و حفظ قدرت: اعدام انسانها برای حکومتهای توتالیتر راهی است برای نشان دادن قدرت و برتری خود و نهایتاً حفظ و کنترل قدرت. حکومت های توتالیتر با از بین بردن مخالفان سیاسی و افرادی که به نظام حاکم معترض هستند، توانایی خود در سرکوب مخالفان را نشان میدهد.
۲-ایجاد ترس و وحشت: با اعدام انسانها، حکومتهای توتالیتر ترس و وحشت در جامعه ایجاد میکنند و با استفاده از این ترس می خواهند، مردم را به تسلیم و پیروی از حکومت وادار کنند و از هرگونه اعتراض یا مخالفت دست بردارند.
۳-نمایش قدرت و تأکید بر یکپارچگی حکومت: حکومتهای توتالیتر با اعدام مخالفان تلاش دارند قدرت و یکپارچگی حکومت را به رخ مخالفان بکشند و با اعدام شخصیتهای برجسته، قصد دارند پیامی به جامعه ارسال کنند که هیچ چالشی به قدرت و تمامیت آنها پذیرفته نمیشود.
۴-ارعاب بینالمللی: حکومتهای توتالیتر با اعدام انسانها، به جوامع بینالمللی این پیام را ارسال میکنند که آنها در قبال هرگونه مخالفت سیاسی یا تهدید قدرت خود، به اعمال خشونت آمیز دست خواهند زد. این ارعاب برای جلوگیری از مداخله بینالمللی و تضعیف حمایت بینالمللی از مخالفان داخلی صورت می گیرد.
۵-حفظ استحکام سازمانهای امنیتی و نظامی: اعدام برای حکومتهای توتالیتر ابزاری برای حفظ و تقویت سازمانهای امنیتی و نظامی است. با نشان دادن قدرت این سازمانها در اجرای اعدام، حکومت تلاش دارد به مخالفان این پیام را بدهد که توانایی برخورد با هرگونه تهدید را دارد.
۶-منحرف کردن توجه عمومی: حکومتهای توتالیتر سعی می کنند با اعدام مخالفان، توجه رسانهها و جامعه را به خود جلب کند و از مسائل دیگری که حکومت را به چالش می کشند، منحرف کند. این امر در زمان وقوع اعتراضات ضدحکومتی بیشتر دیده می شود.