دنیا را به مادرش پس بدهیم…

اگر کسی بگوید این سه گزینه را اولویت بندی بکن گزینه سوم را بعنوان چتر برای بقیه گزینه ها قرار میدهم.
آن دو گزینه با وجود گزینه سوم مفهوم و موضوعیت پیدا میکنند یک لحظه تصور بکنیم در دنیا هیچ زنی وجود نداشته باشد ما مردان در یک هفته هم نمیتوانیم به زندگی ادامه دهیم ولی اگر مرد نباشد زن به تنهایی هم میتواند حیات را جلو ببرد.
چون مرد محافظ است و زن آفریننده، مرد موجودیت را حفظ کرده و گسترش میدهد ولی زن میتواند از هیچ هر چیزی بسازد
به کودکی قدرتمندترین ئیس جمهور جهان و یک کارگر ساده نگاه بکنیم، هیچ تفاوتی باهم ندارند هر دو به یک اندازه محتاج زن هستند
بدون زن،لال کر کور و ناقص هستیم
او حرف زدن غذا خوردن راه رفتن آداب و معاشرت و حتی فکر کردن را به ما میاموزد.
او ما را میسازد به دنیا می آورد تربیت و راهنمایی میکند بزرگمان میکند و پس از آن یا خلبان میشویم یا کفش دوز
بدون زن ما هیچی و هیکی نیستیم ما چطور میتوانستیم وفاداری عشق محبت و صداقت را درک بکنیم
او یادمان داده،او آموخته شبها را خواب ببینیم.
آیا زن؛ این موجود افسانه ای و خارق العاده که از یک نوزاد ذلیل یک انسان درست میکند نمیتواند یک کشور جامعه و دنیا را هم بسازد؟
خلقت او ذات او مدیر و مربیست.
او میداند که چطور میتوان بشریت را به خوشبختی و سعادت رساند، کسی که بخاطر اخم یک نفر قلبش میشکند و گریه میکند
نمیتواند دستور بمباران و قتل عام را بدهد او قسمتی از عاطفه رحم محبت و شرافت خداست اگر ما مردها هزاران سال هزاران حکومت سیستم دولت و قانون عوض بکنیم دوباره دیگری را برپا کنیم.
هیچگاه بشر را به مقصد نمیرساند اگر جامعه تحت افکار و قوانین ما آموزش ببیند و تربیت بشود این جامعه خوشبخت نخواهد شد هر چیزی که ما بسازیم ناقص است چون ما سازنده نیستیم ما نگهدارنده و اجرا کننده ایم ساختن فقط و فقط کار زن است
اگر زن نباشد مهر و محبت عشق و عاطفه احساس مادرانه هم نخواهد بود.
و این یعنی جنگل نه جامعه..