مطالبه گری قومی و نژادی بحثی است که به ندرت یا بهتر بگوییم هیچ وقت در جامعه ایرانی به آن پرداخته نشده است با توجه به اینکه جوامع جهانی و توسعه یافته به طریق مختلف در پی احقاق حق انسانها در تکاپو هستند، مطالبه گری هویتی و قومیتی در خاموشی کامل بسر می برد و به خفقان سوالات بی جوابی ختم می شود.
ما زمانی در پی مطالبه گری حقوق شهروندی خود برمی آییم که ببینیم هویت ما در بستر جامعه دچار آسیب جدی و بحران شده است این بحران همان زنگ خطریست که ما را به واکنش وا می دارد.
فشار جامعه مدنی برای پیگیری مطالبات در حوادث و بحرانها موضوع مهمی است که در ایران کمتر دیده میشود.
تجربه کشورهای توسعهیافته نشان میدهد، آن دسته از برنامههایی موفق هستند که مطالبهگری مردم را در پی دارد. نمیتوان انتظار داشت دموکراسی بدون مطالبه جامعه مدنی صورت گیرد و زمانی مردمسالاری محقق خواهد شد که نیروی اجتماعی یک کشور خواهان دموکراسی باشد.
دیدار چهره به چهره جمعی از نویسندگان، شاعران و فعالین مدنی منطقه آزاد ماکو با رئیس سازمان منطقه آزاد آقای عبدالرحیمی، تاکید بر اختصاص بودجه ی کافی برای فعالیت های فرهنگی من جمله چاپ کتاب و برگزاری مراسم و آئین های آذربایجانی در طول سال و برگزاری کلاس های زبان مادری، حمایت از ادبیات کودکان و چاپ کتاب مخصوصا کودکان به زبان مادری آنان، مطالبه صریح بر تشکیل یک موسسه مردم نهاد برای انجام هر چه بهتر کارهای فرهنگی و هنری همچنین مطالبه بازسازی و راه اندازی سینمای ماکو که منجر به مشکل بزرگی در میان مردم آن خصوصا قشر جوان شده است که این سهل انگاری ها باعث گسترش فساد و بزهکاری در میان این قشر از جوانان منطقه آزاد شده است.
ما همیشه در پی مطالبه ی هویتی خودمان پیش قدم شده ایم، ولی سو برداشت از طرف مسئولان باعث به نتیجه نرسیدن آن شده است.
مخلص کلام، مطالبه گری ما اغتشاش نیست، آشوب نیست؛ حساسیت اجتماعی و پیگیری نسبت به حقوق مدنی و اجتماعی است. «مطالبهگران» چشمان تیزبین جامعهاند. آمدهاند حقشان را طلب کنند.
جامعه مطالبهگر حیات دارد و پویا است. طلب میکند و پاسخ میخواهد. مردمی که حقشان مراعات نشده و حالا میخواهند بگویند حق ما را مراعات کنید.