محمدرضا پورمحمدی، رئیس دانشگاه تبریز در حالی با تحریف تاریخ آذربایجان، از برگزاری مراسم بزرگداشت هفتادمین سال تاسیس دانشگاه، سخن میگوید که ایشان مسئول مستقیم دعوت از جواد طباطبایی برای دو بار به تبریز بوده است.
اخیرا رئیس دانشگاه تبریز از برگزاری مراسم «بزرگداشت هفتادمین سال تاسیس دانشگاه تبریز» خبر داده است، مراسمی که با توجه به مهمانان و تبلیغات صورت گرفته، مراسم باشکوهی را در اذهان متصور میسازد. حال سوال این است که واقعا این دانشگاه ۷۰ سال پیش تاسیس شده است؟ چرا باید تبلیغات زیادی برای چنین جشنی صورت گیرد؟ آیا اهدافی پشت پرده این جشن قرار دارد؟ پاسخ همه سوالاتی متاسفانه به یک شخص ختم میشود که در اقدامات تورکستیزانه و تحریف تاریخ آذربایجان نام وی به چشم میخورد.
مدتی پیش خبر منتفی شدن حضور سید جواد طباطبایی به خاطر مخالفت دانشجویان دانشگاه تبریز داده شد اما مدتی بعد مسئولان این دانشگاه از سوراخ موش و بصورت مخفیانه وی را برای سخنرانی به دانشگاه آوردند، حضوری که طباطبایی از آن به عنوان پیروزی خود یاد کرده است؛ اما بعد از این اتفاق کسی معترض آقای محمدرضا پورمحمدی به عنوان رئیس دانشگاه تبریز نشد.
دومین مورد آن دعوت دوباره از طباطبایی برای سخنرانی در خانه مشروطه آذربایجان توسط خانه توسعه آذربایجان بود که اینبار هم با فشار افکار عمومی، عوامل پشت پرده مجبور شدند سفر این فرد را لغو کنند؛ و سازمان میراث فرهنگی و گردشگری آذربایجانشرقی مدعی دعوت این شخص توسط مدیران خانه توسعه آذربایجان بود، که با بررسی اعضای هیئت مدیره خانه توسعه آذربایجان، باز به نام محمدرضا پورمحمدی میرسیم که خانه توسعه آذربایجان را حیاط خلوتی و هدیهای از طرف اصلاحطلبان برای پیشبرد افکار تورکستیزانه خود کرده است.
پرده سوم آقای پورمحمدی باز در دانشگاه تبریز و اینبار با نام « مراسم بزرگداشت هفتادمین سال تاسیس دانشگاه تبریز » در حال شکلگیری است، جشنی که متولیان آن سعی دارند با تحریف تاریخ آذربایجان و نسبت دادن تاسیس دانشگاه تبریز به دوران پهلوی، تلاش خود برای را حقیقتزدایی از تاریخ آذربایجان بکار گیرند.
بررسی تاریخ تاسیس دانشگاه تبریز نشان میدهد که بعد از آغاز حکومت سیدجعفر پیشهوری در تاریخ ۲۱ آذر ۱۳۲۴، مجلس آن حکومت در ۹ دی ۱۳۲۴ با تصویب مصوبهای ۴ مادهای، تشکیل دانشگاه تبریز را در دستور کار قرار داد و در ۲۲ خرداد ۱۳۲۵ بطور رسمی افتتاح شد و برای سال تحصیلی ۱۳۲۵، ۶۰ نفر برای دانشکده طب، ۱۲۰ نفر برای دانشکده پداگوژی و ۶۰ نفر برای دانشکده کشاورزی، دانشجو پذیرفته شد.
البته این دانشگاه بعد از ورود ارتش پهلوی و قتلعام مردم آذربایجان و جشن کتابسوزان، مورد هجوم نظامیان قرار گرفته و قسمتی از آن تخریب شد و به مدت چند سال نیز تعطیل گردید چرا که حکومت پهلوی اعتقادی به آموزش در آذربایجان نداشت.
لازم بذکر است تاسیس دانشگاه تبریز توسط حکومت پیشهوری، موضوعی است که تمام تاریخ نویسان منصف به آن اشاره داشته و کتب تاریخی نیز بر این موضوع صحه گذاشتهاند اما اینکه رئیس یک دانشگاه، تاریخ دانشگاه خود را ندانسته و یا بطور آگاهانه در صدد تحریف آن است، جای بسی تامل دارد.
بدون در نظرگیری تفکرات سیاسی حاکم در آذربایجان و شخص پیشهوری و تنها از منظر صداقت تاریخی، امسال باید ۷۳ امین سالگرد تاسیس این دانشگاه جشن گرفته شود نه ۷۰ امین سال و این مراسم را باید مراسمی برای تحریف تاریخ این دانشگاه نامید.
البته با مراجعه به قسمت معرفی دانشگاه تبریز در سایت آن، به نکات تاریخی – داستانی جالبی برخورد میکنیم که نشان دهنده تفکر مدیرانش است؛ آقای پورمحمدی در سایت دانشگاهی که ریاستش برعهده وی میباشد، نوشته است:” آموزش عالی در ایران قدمتی بسیار دیرینه دارد. در دوره هخامنشیان (۳۳۰-۵۵۹ ق.م) لازمه خدمات دولتی، تحصیلات عالیه در رشته حقوق بود و رشتههایی چون پزشکی، حساب، جغرافیا، موسیقی، ستاره شناسی و علوم نظامی نیز تدریس میشد.
در دوران ساسانیان دانشگاه جندی شاپور مرکزیت جهانی داشت و جویندگان علم از نقاط گوناگون جهان برای تحصیل در رشته هایی همچون فلسفه، ستاره شناسی، الهیات، حقوق و پزشکی به این دانشگاه روی می آوردند. پس از شکوفایی تمدن اسلامی نیز بیت الحکمه های متعددی در جهان اسلام تاسیس شد که در این میان نقش آذربایجان به عنوان یکی از قدیمی ترین خاستگاه های تمدن بشری بسیار مهم و تاثیرگذار بود و مراکز بزرگ علمی در آن تاسیس شد.”
این موضوع شاید خارج از مبحث یادداشت ما باشد اما باید به رئیس دانشگاه تبریز متذکر شد که اگر فرض وجود حکومت هخامنشیان را قبول کنیم، اسناد تاریخی از قتل و غارت و نسلکشی آنان خبر میدهد نه آموزش عالی؛ که نبود شخصیتی علمی، فیلسوف و حتی کسی که مکتوبی از وی به جای مانده باشد در دوران هخامنشیان، موید همین ادعاست.
در خصوص ساسانیان نیز، منابع تاریخی از مخالفت این سلسله با علمآموزی خبر میدهند که آقای پورمحمد میتوانند به موضوع شخصی که حاضر بود هزینه جنگ پادشاه ساسانی را بابت تحصیل فرزندش بپردازد اما با مخالفت پادشاه روبرو شد، مراجعه کند.
سخن آخر اینکه آقای محمدرضا پورمحمدی که امروزه در هر جلسهای تورکستیزانه نام وی در راس آن به گوش میرسد، در راهی قدم گذاشته است که اساتیدش از جمله کسروی و طباطبایی در منجلاب آن دفن شدهاند و دیگر آذربایجان محل جولان نژادپرستان نخواهد بود.
مطلب از یول پرس